Taşındık

http://icibosgunce.blogspot.com/

Batık

Sonbaharı olmayan kentte

Sonbaharda güneyden doğdu güneş

Ve Ege'yi ısıttı ilk ışıklarında.

Öyle alıştık ki sıcağına

Bizi üşütmez dedik

Güz olmayacak sandık bu yıl

Ama kül yağdı gökyüzünden

Kar taneleri kadar beyaz

Çok geçmeden anladık ki

Güneyden doğarsa güneş

Karadeniz'de batarmış bir gün.

Birbirinden çok farklı iki hayatın kesiştiği kavşaktayiz bu gece.
Yol kenarında iş bekleyen orospular misali, sabırsızım yine..
Soğuktan titriyorum belli belirsiz.
Üzerimde yazlık bir gömlek, bozkır kışında yürüyorum..
Hiç olmadığı kadar yakıştı bu gece giydiklerim.
Ama hiç olmadığı kadar da üşüyorum senin yanında.
Soğuk, yalnızca bir araç titriyor olmamda halbuki.
Asıl sebep; yanımda, sadece suretinin olması.
Kabullenemiyorum.
Soğuktan titriyor olmayı yediremiyorum,
yalnızca suretin olsa bile yanımda.
Usul usul yok olduğun geliyor aklıma hafızamdan.
Titriyor olmam, ondanmış gibi geliyor.
Sonra ayılıyorum bir an,
kış uykusundan uyanmış gibi,
beynim soğuktan donmuş gibi.
Anımsıyorum sevgilim,
elim bir trafik kazası sonucu seni kaybettiğimi.
Duygularımızın zincirleme birbirine girdiği o tem otoyolunda,
o kıyamet habercisi yerde,
seni kaybettiğimi hatırlıyorum.
O cehennem yeşili gözlerinde hissettiğim korkuyu hatırlıyorum.
Korkuyu ve nefreti.
Kaza sonrası,
üzerimde yazlık bir gömlek,
kavşakta yürürken buluyorum kendimi..
Gerisini zaten biliyorsun ya..

Aşk kelimesinin ikimizin bünyesindeki anlamları çok farklı. Bir gün 'büyüdüğünde' umarım aşık olursun, ki benim neler hissettiğimi anlayabilesin..

'Acımak!' Diye bağırdı. 'Bana ne diye acınsın! Diyorsun ki: 'sana ne diye acısınlar?' evet!.. Bana acımak için bir neden yok! Acımak ne, çarmıha germek gerek beni! Çarmıha ger onu ey büyük yargıç, çarmıha her ve sonra acı! O zaman çarmıha gerilmek için kendi ayaklarımla gelirim sana, çünkü ben sevinçlere değil, aşağılanmalara ve gözyaşlarına susamış bir insanım!... Ve sen, içki satıcısı, senin şu şişen bana zevk mi veriyor sanıyorsun? Ben bu şişenin dibinde aşağılanmayı aradım, aşağılanmayı ve gözyaşını... Buldum da aradığımı, buldum ve tattım... Acımak!... Bize ancak, herkese acıyan acıyabilir, herkesi ve her şeyi anlayan.

Rüya

Gözlerini tüm çıplaklığıyla gördüğüm rüyamda; gerçeklik ile rüya arasında kaldım. Hissettiklerim gerçek, gördüklerim soyuttu. Halbuki aslında tam tersi olan bir dünyada yaşıyoruz. Gördüklerimiz gerçek, hissettiklerimiz soyut burada. Rüyada kalmış olmayı dilerdim.

eh.. gecenin bu saati olmuş -ki sabahın desek daha doğru sanırım.. güneş doğdu lan!-, cem adrian dinlemişim. bir şeyler yazmak gerekliliği de depreşmiş içimde. o zaman ben yazarım arkadaş.


bunalımda değilim. kabullenmek gerekliliği her geçen gün daha ağır basıyor gibi. sanki. artık, yaşadığım durumun veya içinde bulunduğum zayıflığın tek sebebinin dayanılmaz aşk acısı değil de, -bana göre- ani olan ayrılığın içimde kalmışlığı olduğunu düşünüyorum. sabahına uyandığım her gün, bu fikir biraz daha yatıyor kafama ve kendimi çok daha iyi olmasa da daha iyi hissettiriyor. cidden. hâl böyleyken, daha iyi hissedebilecekken, neden kötü hissedeyim değil mi? eşek miyim ben :)

sana "halâ" aşık olup olmadığımı bilmiyorum. öyle sikindirik -silindirik değil- bi durumun içindeyim. birkaç hafta önce olsaydı sanırım halâ aşığım derdim. ama umduğum şey başıma geldi ve samsun'a gelmem işe yaradı. artık hakkında daha az düşünüp daha az kafa yoruyorum. daha az kafaya takıyorum. ve artık eminim ki, bundan sonra beni gördüğünde, dışarıdan fark edemesen de içimde çok farklı şeyler hisseden bir ben göreceksin. belki de görmeyeceksin. çok da sikimde gerçi. :)

hani bi avuntu tarzı vardır ya. dışarıya umurumda değil deyip içten kan ağlarsın. yok lan, valla öyle hissetmiyorum. çünkü ilk zamanlar öyle hissediyordum. uçurumdaki geceyi hatırlarsın. elinde fotoğraf albümü olan malum akşamı. heh o zaman öyle hissediyordum yani. kendimi bile kandırmaya çalışıp 'umurumda değilsin' imajı çekiyordum herkese her şeye.. ama şimdi öyle değil.

artık düşündüğüm tek şey, nasıl daha iyi olabileceğim. ve bunda samimiyim. yaklaşık 4 aydır falan ilk defa kendimden bu kadar eminim hatta.

ama ben de insanım ya bi yerde. "tekrar seni gördüğümde eski günlerime dönmemek umuduyla." diyorum. dahası da gelmez zaten elimden. ;)

uzun zaman oldu sevgili blog.. yine sendeyim..

"deniz kabuğum kayboldu. hoşça kal sevgilim..

belki de en sona yazacağımı en başta yazdım. ne dersin? seni bilmiyorum ama, ben bittim.. hiç bu kadar tükenmiş hissetmemiştim kendimi. yorgun, bitkin, aç, susuz, ne kadar daha götünü yerden kaldıramayan sıfat varsa onları taşıyorum bu gece.. geceyi sabaha bağlayan saatlerde. belki de sen, için huzur dolu uyurken yatağında, ben, yine uyuyamadım.. korkma, bu sefer horlamadı birileri başımda, sadece birileri aklımı meşgul edecek şeyler yaptı. bütün geceyi uykusuz geçirtecek, canımı yakacak şeyler yaptı bu gece. sen bilirsin kim olduğunu, bu bir sır değil.. bilirsin, hiç sırrım olmadı sana karşı, belki de bu yüzden kaybettim bu sefer. çok önemsedim, çok değer verdim, herkesin gözünde "peşinde köpek" oldum. olmadığımı iddaa edemem. bundan utanacak da değilim. istedim çünkü. bir şeyler yoluna girsin, mutlu olalım istedim. boşa çektiğim kürekler binleri aştı. bu gece dank etti.. kıçı kırık bi' fotoğrafın bitirebildiği bir ilişkiye ağladım ben. haykıra haykıra göz yaşı döktüm insanların önünde.. bi tarafta ben ağladım, diğer tarafta sen duymadın.. duvarların öyle kalındı ki geçmişinden kalan, yıkmayı geçtim, ardından bile bakmak istemedin.. halbuki duyduğun sesler gerçekti, her duvarına çarptığımda çıkan.. her seferinde bir parçamı daha kaybettim. bu gece son parçamı, kalbimi kaybettim.. bir deniz kabuğunun içine, güvende olduğunu düşündüğüm tek yere, denize bırakmıştım onu.. kimsenin olmadığı sahilleri gezer, mutlu olur sanmıştım. hiç de dönüp bakmamıştım arkama, acaba nerede diye.. sahilleri gezmesini geçtim, açığa bile gidememiş benim deniz kabuğundaki kalbim. batıvermiş sığ denizlerin kayalıklarının dibine.

öyle ya sevgilim, tek geçerli kural şudur bildiğim, unuttuğum ama bu gece tekrar hatırladığım; kaçan kovalanır sevgilim, kovalanansa kaçar.. hiç değişmez.

o gece bana "sadece sarıl" dedin ya aynı yastığa baş koyduğumuzda.. ve çok değil "iki" gece sonra "aşık oldum" dedin ya birine.. ne bekledin benden.. ne yapsaydım bu gece.. cep telefonumun ekranında çıkan cümlelere mi inansaydım, yoksa daha iki gün önce yanıbaşımda kulağıma fısıldadıklarına mı.. yüz yüze değiliz ya, gözlerimin içine bakmıyordun ya, yazmak kolay mıydı "biz bittik" diye.. benden ayrılırsan seni öldürürüm dediğinde, senin benden ayrılacağını hiç düşünmüş müydün sevgilim.. ben yine öldüm, ortada bir ölü ve bir ayrılık vardı yine, dediğin gibi.. ölen yine bendim, ama giden sendin bu sefer..

bu gece ben de bittim sevgilim.. bu gece, inancım da bitti... "deniz kabuğum kayboldu.. gözyaşlarımdasın"

17.11.10 07:45 "

'Ne tuhaf değil mi? İçimi acıtan da sendin, Acımı dindirecek olan da..'

"Kurşunlarınız var, ancak silahlarınız boşaldığında ölmüş olmamı ümit edin. Şayet ayakta kalırsam silahlarınızı dolduramadan ölmüş olursunuz."

V

Şimdi bir mevsim değil, koca bir hayat girdi aramıza.
Biliyorum ne sen dönebilirsin artık, ne de ben kapıyı açabilirim sana.

murathan mungan

"Farklı kanallarda farklı programlarda atışıyoruz sevgilim!
Sen reytingi tavan yapan bir dizide ya...vşağın biriyle yiyişirken,
Ben ucuz bir yemek programında tarifini veriyorum senin"

küçük iskender

Bu gün, odamdan dünyaya açılan kapıda, gecenin son, günün ilk sigarasını içerken, sabaha karşı ve yarı çıplak, tanrının çağrısı ilk defa güzel geldi kulağıma.

Denizin üzerinde film şeridi gibi duran bulutlar ve arkasındaki, aydınlanmakta olan günün gökyüzünün renkleri, hâlâ eskisi gibi, yaşıyor olduğumu hatırlatıyor..

Ve ben, uykuya dalmadan önce, kâğıdımı karalamak için, kalemimi değil, telefonumu alıyorum elime.

19.07.10

senin gibi yazın ben..

hep der dururdum. yazları sevmiyorum diye. binlerce sebep daha buldum bu sene yazdan nefret etmek için..

aslında her şey yolunda gitmişti en başında. nilay'la beraber antalya'ya gidip bana bir acentada iş bulacaktık. bütün yazı bir şekilde beraber geçirip, beraber takılacaktık..

vizeler bitti. çantalarımızı aldık. antalya'ya geldik. Beldibi'ne.. kemer yolu üzerinde tatil kasabası. bir iki günlük antalya turundan sonra, başta bir acentaya gittik. nilay'ın daha önce iki yaz çalışıp beni önerdiği bir yer. sonra, sanırım bi 15 tane otele cv bıraktık. bazı oteller gel hemen başla dedi ama finalleri göz önüne alınca, başlayamadım.. diğerleri de zaten dönmedi geriye..


acentayla görüşme gayet olumluydu aslında, haziran 1'de işe başlama konusunda anlaştık. sadece cv yollayacaktım ve telefon bekleyecektim. cv gönderdim, ama telefon gelmedi. eyvallah çekip biz aradık. yine, ben seni arayacağım dedi ve bir umutla kapadık telefonu. ama olmadı. haber gelmedi.. yapacak bir şey yok deyip, başka yerde iş aradık.. artık otelde çalışmayı istemesem de, otelde iş buldum yine. boş durmaktan iyiydi ne de olsa.. girdim bi otele. animasyoncu olarak. şaka gibi. dilini bilmediğim insanlara, ne yapacağımı bilmediğim bir işi yapmaya çalıştım. 15 gün sonra animasyon şefiyle karşı karşıya geldim. uzun hikaye tabi. anlatmaya bile değer bir şey değil aslında. ayrıldım işten. paramı aldım samsun'un yolunu tuttum.

eve geldiğim gördüğüm manzara benim için içler acısıydı. daha son 1 ayın yorgunlukları üzerimden çıkmamışken, bir de evin inşaatı çıktı başıma. balkonu salondan ayıran kıç kadar bir duvardan 30 çuval moloz nasıl çıkar diye düşünürken, birden telefon çaldı ve daha önceden cv bıraktığım bir otelden bellboy'luk için davet geldi. iki gün sonra antalya'daydım tabi. kaçmazdı bu iş. hem kafam rahat olacaktı, hem de para kazanacaktım. başladım işe, güzel de gidiyodu. tek eksiğim rusçaydı. o da ister istemez oluyo tabi. bir şekilde kıvırıyordum. bilene ingilizce, ingilizce bilmeyene ezberlediği rusça cümlelerle anlatıyordum işimi. gayet güzel gidiyor derken, genel müdür problemi çıktı başıma.. insan şerefsiz olmaya görsün. hatırladıkça sinirleniyorum ya, neyse.. hayatımda ilk defa işten kovuldum. garip bir hismiş, tatmış oldum.

şimdi yine dönüyorum samsun'a. yarın alacağım biletimi. daha da çıkmam zaten bu yaz samsun'dan. yaz dönemi yollarda geçti benim için. vizelerden sonra antalya'ya, oradan samsun'a, samsun'dan izmir'e, izmir'den yine antalya'a, antalya'dan samsun'a, samsun'dan yine antalya'a..

şimdi de yine antalya'dan samsun'a gidiyorum.. verdiğim yol paraları, çalıştığım yerden aldığım paraları karşılamayacak artık.. şu yaz dönemi yaptığım yolu hesaplayınca, 3-4 günüm yolda geçmiş oluyo sanırım. ve yine söylüyorum. lanet olsun yaz mevsimine..

yoruldum artık. gerçekten..

anladım

eskiler geride kalmaya mecburlarmış, anladım. sikmişim öyle aşkın ızdırabını. değmiyormuş, anladım. mesafe ne şekilde olursa olsun, hayatını sikip atacak olsan da, sikip atmaya değmezmiş anladım. canlı örnekler var karşımda, etrafımda, her yerde. aşk değilmiş, özlem değilmiş, takıntıymış, anladım. seni anlayan tek bir kişi bile yokmuş, anladım. sen kendini anlayamamışsın ki, karşındaki seni anlasın, di mi ama? aşk varmış, gerçekten varmış, anladım, inandım. ama sonsuz değilmiş. gördüm ve inandım. kabullendim. en çok koyan o oldu zaten. yıllarını paylaştığın, beraber büyükdüklerin, bir anda yok oluverirmiş, anladım. buna belki sen sebep olursun, belki o. suçlu aramanın manası yok. oldu ve bitti. kaçıncı kez bitti bilmiyorum ama. umarım bu kez bitti. sevgi nefrete dönüşürmüş, gördüm. zaman yorarmış insanı, anladım. hissettim her şeyden önce. ben eski ben değilmişim, anladım. zor oldu ama, kabullendim. olmuyormuş hiçbir zaman eskisi gibi.. koray abimiz doğru söylermiş hep şarkısında, anladım.. iyi-kötü yokmuş aslında, herkes iyi herkes kötüymüş. herkes kendine göre iyiymiş. insan bencilmiş. mutlu olmayı ondan istermiş. belki içgüdüdür bu bilemedim, anlayamadım. ama çok bencilmiş insan, anladım. öğrendim. neler yaptığımda, neler söylediğimde, karşıma nelerin çıkacağını öğrendim. ince düşünmeyi öğrendim. hala alışamadım, ama öğrendim. sevmeyi öğrendim. her gün karşımda otururken, eline bir kez bile dokunabilmek isterken deli gibi, ama dokunamazken, anladım. aşk, ulaşamayınca güzelmiş. öğrendim. bir sözüyle yüzüm gülerken, susmasıyla içim ağladığında, gördüm. aşk güzelmiş, ama güzellik geçermiş. anladım.

uyanma vaktidir!

babam sağ olsun, 06:30'da uyandım. 2 saatlik uykuyla önce bayram namazı kılındı. kahvaltı vs derken, akraba ziyaretleri sayesinde samsun turu atılıp, üzerine 3 tane 50'lik bira içildi(bayram kutlanmalı ama di mi?)(ayrıca kendimin olanların dışında çokça da abimden ve kuzenden otlandım, muhtemelen 4-5 tane 50'lik gibi bi miktar çıktı ortaya.. neyse)

akşamleyin gidilecek olan cenaze evi için ayakta durmaya çalışıyorum. bol kahveli bi neskafe iyi gelir diye umuyorum.

üzerime sinen bira ve sigara kokusunu saymazsak, güzel geçen bi gündü. birçok hayal kırıklığını da barındırdı tabi içinde.

bi de yeni hattım cümlealeme hayırlı uğurlu olsun. alıcam alıcam dedim alabildim sonunda. ikinci telefonun da ele geçmesi ile birlikte ikinci hattın da yolu açılmış oldu haliyle.

uyku, bayram, ben üçlemesi..

saat 04:32..

sabah kaçta uyandıracaklar acaba beni.. :S

bütün bir gün mal gibi dolaşmayı istememekle beraber, uyumak da istemiyorum. iki ucu boklu değnek. ben bu deyimi çok kullanır oldum ya neyse.

bi sigara içip uyusam iyi olacak..

ha bu arada,

özgürlük!

şarabım, sigaram, iki kardeşim..

biri elimde, biri ciğerlerimde, biri yanımda ve diğeri de kameramın tam karşısında.

hissettiğim şey tam olarak huzur. evet, huzur.. uzun zamandır böyle hissetmemiştim. buna eminim.


ama o anladı, o beni anladı.. dibine kadar..

part 1:

naber lem sevgili günlük. ben fena değilim ya. iyi sayılırım hatta. iyiyim lan hatta.. valla..

yazmış olmak için yazmıyorum yahu. içimden geldiği için.. her neyse,

başlangıcı nereden alsam diye düşünüyorum da. istanbul'a dayanıyor.. hatta biraz daha bile eskiye. birkaç hafta falan..

olmuyordu hiçbir şekilde, sanırım yapamıyorduk, ya da ben yapamıyordum. bilmiyorum artık. yapamayan bir taraf vardı en azından. orası kesin.. günden güne daha da zor oluyordu birşeylere katlanmak. her gün 'gideceksin bir gün' lafını duya duya insan, gideceğini sanıyor bir gün gerçekten. ki oldu o da.. gittim ben. olabilecek en salak şekilde hatta. niye öyle yaptım bilmiyorum. çok ilginç. ama içimdeki dürtüyü durduramadım. gitmem gerekti ve hiçbir zaman yapamadığım gibi bu sefer de yapamamıştım. gittim ama giderken yıktım her şeyi. yaktım. o zaman pişman değildim. şimdi de pişman mıyım bilmiyorum açıkçası. ama o zamanki gibi hissetmediğimi biliyorum. birçok şey çok farklı bu gün. bir şeylerin eksikliği hep orada. bıraktığım yerde.. her neyse.. mekan istanbul. ve ben gittim. hiç gitmediğim gibi hem de.. o gün, bütün gün yani, simülasyonlar vardı aklımda.. içtik ata'yla taksim sokaklarında, cebimizdeki üç kuruşla.. eve dönerken, 'bitti abi' dedim.. 'bitti'.. nasıl olacaktı bilmiyordum ama, bitecekti. içimi dolduran şeyler vardı ve ben dayanamadım. ilk defa o kadar aciz hissettim kendimi. ileri sürebileceğim hiçbir mantıklı sebep yokken götümden uydurduğum şeylerle, bitti(m).. haklı görüyordum kendimi. mantıklı olan da buydu aslında. öteki türlü boşluğun ortasına düşerdim. hazır kafa iyiyken, diyebileceğim her şeyi derim. ne olursa olur dedim. birçok kez beni çizgiden döndüren alkol, bu sefer kaleye girmeme sebep oldu. cesaretli oluyor insan içince. çok daha kesin kararlar alabiliyor. bunu bile bile içtim belki de. belki o gücü bulabilirim diye.. bulmuştum. ama bazı şeyleri bulmuşken, bazı şeyleri de kaybettim. cansuyu mu kaybettim. bunu bir süre sonra fark etmiş olmam birşeyleri değiştirmeyecek asla. biliyorum. ama insan geç de olsa fark ediyor be günlük. valla bak..

belki de ihtiyacım olan tek şey nefes almaktı. toprağımı delip, gün ışığını görebilmekti biraz. belki öyle daha iyi olabilirdi. daha az yorulurdum belki.

ama her şey oldu, bitti..

end of part 1..

işbaşı. tdk'ye baktım böyle yazılıyormuş. her neyse. yarın, belki de uzun sayılabilecek bir maratonun ilk günü. 3 aylık yaklaşık. şimdiye kadar yaşanan hayatı baz aldığımızda uzun sayılabilecek bir süreç aslında bu. ne derece mutlu olurum ne derece canım sıkılır bilmiyorum ama, her şeye rağmen bir adım atmak gerek geleceğe. kafam dağılır belki, fazla düşünmeye fırsatım olmaz birçok şeyi. düşünmemek güzel şey, bazen düşünememek bile daha iyi hatta.

o değil de, nasıl geçti o 3 gün.. midem kaldıramayacak sandım az kalsın.. otobüste uyuyamama sorunum yine başgösterdi sağolsun. otobüs yolculuğundan bir gün önce aldığım karar itibariyle, gece uyunmayacaktı ve sabahleyin erkenden doktora gidilecekti. malum uyursam eğer, önceki iki günde olduğu gibi yine sallayacaktım doktoru. bu sefer öyle olmadı. sabahın köründe gittim hastaneye, gördüm işlerimi, sonrasında eve döndüm. ki saatler o anda yanlış hatırlamıyorsam öğleden sonra 1'i gösteriyordu. otobüsüm akşam 6'da olduğundan yaklaşık beş saatlik koca bir vakit aralığını uyumadan geçirmem gerekti. evde laptop başında oturup oyun oynarken içimden çokça uyumak isteği geçse de direndim. saatlerimiz 6'yı gösterdiğinde de izmir'e uzanan yolda buldum kendimi. her seferinde olduğu gibi, muavinin yaptığı anons yine içimi titretti.. " normal hava ve yol şartlarında yaklaşık olarak 15 saat sürecek olan otobüs yolculuğunuz boyunca....." diye giden anons beynimde çınladı bir süre.. öyle ya da böyle.. zaman gerçekten çok çabuk geçiyor. 15 saatin ardından kendimi izmir otogarında buldum. sonrasında bornova kampüs ve yurt..

geceleyin doğru düzgün uyuyamamış olmanın verdiği aptallıkla ayakta durmaya çalışan ben, daha adım attığım ilk günden gezme tozma girişiminde bulundum ki, iyi ki yapmışım. özlediğim kardeşlerimi görüp özlem gidermek insana güç veriyor gerçekten. ilk gün tuğba'yı gördüm, ki hakkaten özlemişim.. yurtta beraber paylaştığımız günlerden sonra yaklaşık birkaç hafta görüşememek koyuyor insana..akşamüstü yurda döndüğümde beynimde fırtınalar kopmuş, durulmuş, daha sonra belirli kesimlerde uyuşmalar gerçekleşmişti. ciddi anlamda uykusuzdum ama bir o kadar da baskı altında hissettim kendimi bir sonraki günün sabahında olan sınavdan dolayı. pek(neredeyse hiç) çalışmamış olmanın getirdiği gerginlik, uykusuzluktan öne çıktı. hayliyle kitabı açıp bakındım bir süre. bendeki de kafa tabi.. bir yere kadar. bir süre sonra o uykusuzluk, her şeyin önüne geçip sarıyor insanın bedenini. ben de teslim oldum zaten kısa bir süre sonra.

sınav sabahı garip bi mide bulantısıyla başladı gün. heyecandan muhtemelen. biraz da gerginlikten tabi. sınav sırasında geçti tabi. bir de o edebiyat fakültesinin sınıfları ne ilginç öyle. sıralarını hiç sevmedim. hayli rahatsız şeyler. her neyse, sınav çıkışı asıl bomba görüşme için önce 525 ile bornova metroya, oradan da konak'a geçtim kardeşim gökhan'la buluşmak için. öz değil ama hiçbir farkı yok ne de olsa :). alsancak'ta bi mekana kurulduk. hoş mekandı. her biranın yanında yer fıstığı getirdiler. bi de masadaki her dördüncü biradan hemen sonra patates kızartması veriyorlarmış ki fena tav oldum o olaya. güzel taktik valla. tuttum. biraları içip, muhabbetimizi yaptıktan sonra, nargile içilebilecek bir mekan aradık. buradan nargile tutkunu bütün gençlere sesleniyorum. kavunlu nargile güzel değil abicim. şaşmayın elmadan hehe:). gökhan'ımdan da ayrıldıktan sonra çantayı toplayıp otogara yollanma vakti geldi. geçen çok güzel iki günün ardından otogar yolu çekilmedi hiç.. ayaklarım geri gitti resmen ama yapacak bir şey yok haliyle..

saatlerimiz 8'i gösterdiğinde bir diğer anons çınladı beynimde.." normal hava ve yol şartlarında yaklaşık olarak 15 saat sürecek olan otobüs yolculuğunuz boyunca....." vs vs.. yine 15.. nefret ettim bu sayıdan.. gerçi gecenin bir yarısı otobüsün motoru bozuldu.. bir saat yolda kaldıktan sonra yolculuk süresi 16 saate çıktı ama olsun..

uzun bir süre, uzun otobüs yolculuğu istemiyorum artık. lütfen!